„— Dobrze się spało — zapytała. Potrząsnął tylko głową.
— Wyjdziemy trochę, — rzekła.
ycie w sanatorjum Torahuzą szło swym trybem. Nie szło może wszystko tak, jakby powinno, z szumem i muzyką i procentami od kapitału, ale tego nie należało oczekiwać w początkach, to nadejdzie później. Zarząd miał najlepsze chęci służenia wielkiej sprawie, doktór był serdecznie dobry i troszczył się o pomyślny stan wszystkich pacjentów, szafarka była kobietą z doświadczeniem nabranem w domach i przy łóżkach chorych, inspektor — starym marynarzem, pysznym chłopem, który nie stronił od kart, a nawet wypijał kieliszek z tymi gośćmi, którzy łaknęli pokrzepienia.
Otóż i adwokat Robertsen, on, który obok doktora był odpowiedzialnym za wszystko, tak, często przyjeżdżał do Torahuzy i oglądał zakład, sprawdzał książki, gdyż był naczelnym kierownikiem. Tęga głowa, wybitny człowiek, pierwszy kłaniał się służbie, choć to przecież on był panem, nie panoszył się przed gośćmi, lecz ustępował im z drogi i drzwi otwierał damom.
Ostatnim razem przybył do sanatorjum w eleganckiem towarzystwie, mianowicie z żoną angielskiego ministra i z jej norweską służącą. Adwokat Robertsen skłonił się głęboko, zarządził wszystko co do pokojów, wydał służbie rozkazy i czynił, co mógł, dla pani ministrowej. Ona ze swej strony przyjmowała wszelką uprzejmość, jako rzecz całkiem naturalną, poczem dziękowała. Była to dama leciwa, rozwódka, ale z niespożytemi jeszcze rezerwami puder na twarzy, mocno ściągnięty gorset i uśmiech. Adwokat pysznił się tym gościem i prosił szafarkę, aby się nią opiekowała, powinna tylko zapytać norweską dziewczynę, jej tłumaczkę, czy nie życzy sobie czego. Ależ nie, lady nic nie dolegało, była tylko nobliwą damą, której wpadł do głowy pomysł pobytu w górach Norwegji, z pewnością nie zbywało jej na środkach ku temu, sądząc z jej bagażu i klejnotów. Jakkolwiekbądź, adwokat Robertsen mówił też o niej doktorowi, iż powinienby złożyć jej wizytę, bo mogła im służyć jako magnes, który przyciągnie wiele gości do sanatorjum, ba, adwokat posunął się tak daleko, że przykazał inspektorowi zdjąć kapelusz i stać z gołą głową, podczas gdy pani ministrowa wsiadała do powozu. A inspektor Svendsen, ten zuch, był przecie marynarzem i umiał gadać językiem „mylady" Very well! rzekł.“(15)