„— Nie wiem, natomiast wiem, że swoim życiem odpowiadam przed doktorem za nią i że powinienem był, broniąc jej, da się raczej zabić.
Billot wykonał ruch pełen takiej rozpaczy, że jego żona i córka aż się cofnęły przerażone.
— Ojcze, drogi ojcze! Ty odchodzisz od zmysłów — zawołała Katarzyna, wybuchając płaczem. — Odpowiedz mi, na miły Bóg, odezwij się do mnie.
— Piotrze, mężu najdroższy, odpowiedz swojej córce! Powiedz coś swojej żonie!
— Konia! Niech mi przyprowadzą mojego konia! — krzyknął Billot. — Niech mi go tu zaraz przyprowadzą.
— Dokąd chcesz się udać, ojcze
— Muszę uprzedzić doktora... Doktor musi być niezwłocznie uprzedzony!
— Ale gdzie go znajdziesz
— W Paryżu. Czy nie czytałaś w liście, który do nas napisał, że wyjeżdża do Paryża Powinien tam być. Jadę do Paryża. Gdzie jest mój koń Mój koń!
— Chcesz nas teraz zostawić, ojcze... w takiej chwili Zostawiasz nas w takim niepokoju i obawie!
— Moje dziecko, muszę... muszę! — mówił stary wieśniak, obejmując obiema rękami głowę swej córki i zbliżając ją do swych ust. — Doktor powiedział mi, że jeżeli zgubię jego szkatułkę łub raczej jeżeli mj ją zrabują, w tej samej chwili, kiedy to spostrzegę, powinienem natychmiast go uprzedzić... To były jego słowa „Nic nie może cię powstrzymać! Powinieneś to uczynić nawet za cenę życia!"“(12)