„Dróżka pod górę jest dość stroma, z dużymi kałużami po ostatnich deszczach.Zabłocki świeci mi pod nogi latarką, jego żona idzie pierwsza i gdy wchodzimy na podwórze w sieni pali się już światło.
Kuchnia, jak wszystkie wiejskie kuchnie jakieś wiadra, cebrzyki, pod jedną ścianą beczka, pod drugą, przy oknie na łóżku, najstarsza z rodu — babcia Genowefa Zabłocka. Zaskakująco czystym głosem odpowiada na przywitanie.
Pani Krystyna otwiera następne drzwi, przekręca
kontakt i od razu całkowita „zmiana dekoracji"
ściany pomalowanestelowy kolor z delikat
nym wzorkiem, w oknach firanki i zasłony, meble na tak zwany wysoki połysk wersalka, stół obstawiony krzesłami, kredens wypełniony szkłem, z rzucającym się w oczy pięknym serwisem do kawy — prezentem od Mariana. Prezentem od późnejszego mordercy jest także efektowny żyrandol na łańcuchach, z kloszami w kształcie stylizowanych kielichów. Ze od Mariana — mówi matka Barbary. Mówi przez łzy.
Ciągle płacząc porywa z krzesła w kącie sporą paczkę, rozdygotanymi rękami rozwija papier.
— To także od niego — rozpościera przede mną żakiecik od kostiumu. — Kupił jej kostium na imieniny, a potem ubraną właśnie w ten żakiecik zabił.“(3)