„Kiedy Cassie poskarżyła się matce na Virgie, ta oświadczyła, że metronom jest diabelskim wynalazkiem. — Boże święty — dodała — znam to, z tym diabelskim wynalazkiem nie ma żartów, trzeba się trzymać jednego tempa, a ja tak lubię, kiedy melodia opada.
— Jak to opada — zdziwiła się Cassie. — Czy i ty grałaś kiedyś na fortepianie, mamo
— Nie, dziecko, ale śpiewałam — odpowiedziała matka i zrobiła pogardliwy ruch ręką, jakby chciała powiedzieć, że jeżeli o nią chodzi, to mogłaby muzyka w ogóle nie istnieć.
W miarę upływu czasu Virgie, która wygrała sprawę metronomu, coraz częściej i wyraźniej pokazywała swój absolutny brak manier. Pewnego razu zagrała krótkie rondo całkowicie według własnego widzimisię, a panna Eckhart tak się tym zdenerwowała, że lekcja w grucie rzeczy przestała przypominać prawdziwą lekcję. Innym razem rozkładała nuty nowej etiudy na podpórce, a kiedy zaczęły się uparcie zwijać w trąbkę, jak to zwykle nuty tej etiudy, Virgie nagle i gwałtownie rzuciła je na ziemię i zanim panna Eckhart zdążyła rzucić na nie okiem, podeptała je; postępek bardzo okrutny. Po tych wybuchach złości Virgie zazwyczaj odsuwała kosmyki włosów za uszy i bardzo delikatnie, jakby dotykała ulubionej lalki, kładła ręce na klawisze.“(7)