„M. Wymaga pan ode mnie trochę za wiele, przecież nie tkwiłem w głównej kwaterze kongijskich sił zbrojnych. Mogę jedynie powiedzieć, że starałem się ze wszystkich sił...
P. Jak
M. Zwracałem się do głównej kwatery i mówiłem „Słuchajcie tylko, tam są Niemcy, tam są Niemcy w akcji, tam padli Niemcy, powiadomcie wreszcie krewnych o śmierci człowieka". Chciałbym tu powiedzieć, że osobiście starałem się wyjaśnić sytuację, każdemu dać szansę, żeby rodzina w Niemczech wiedzia
ła, że poległ mąż czy syn; że został pochowany w Albert ville lub w Stanleyville czy gdzie indziej.]
P. Panie majorze, chciałbym też wniknąć w pańskie położenie, sam zresztą również przeżywałem tropikalne noce i noce w dżungli. Coście właściwie...
M. Moje uznanie.
P. ...dziękuję..., coście właściwie robili, gdy po jakiejś bitwie, może nawet po wydostaniu się z okrążenia, po oddaniu wielu strzałów, gdy otoczeni ciałami zabitych, dusząc się od wiszącego w powietrzu fetoru — gdyście się spotykali wieczorem znowu razem nakwaterze W dużej części albo nawet w większości byli to przecież Niemcy. Chciałbym się dowiedzieć, czy urządzaliście coś w rodzaju godzin rozmyślań, czy godzin kontemplacji
M. Miałem wystarczająco wiele takich godzin.“(13)