„Piętro sieni, najbardziej różnorodne, zaprasza paroma unikalnymi meblami gdańskimi. Przysiądźmy chwilę na dębowej ławie i rozejrzyjmy się wokoło. Lewą od wejścia arkadową ścianę wieńczą trzy układające się we fryz płaskorzeźby z postaciami boga mórz Neptuna, bogini urodzaju Ceres i boga kupców Merkurego. Przeniesiono je tu z domu rodziny Schumannów przy Długiej 45, która wydała trzech burmistrzów, sześciu rajców i czterech ławników. Prawą ścianę pokrywają w dwóch trzecich białe kafle holenderskie malowane błękitnymi żaglami, niestety, nie najprzedniejsze, raczej z tych, którym zdarzało się płynąć w charakterze balastu. Nad nimi rząd olejnych portretów Sybilli, nieco posępnych, lecz podobno wiele wiedzących, zamówionych być może specjalnie dla ratusza u malarza Adolfa Boya, jako że starożytna mitologia zapewniała, iż kapłanki te były natchnieniem senatu rzymskiego służąc mądrą radą w trudnych sprawach. Frontalna ściana koncentruje uwagę na drzwiach w głębokiej obudowie, ponad którymi oszklony chór iz otwartą na salę zebrań i przyjęć balkonową lożą. Na chór prowadzą z prawego rogu sieni barokowe spiralnie rzeźbione schody. U wejścia do sali wita wchodzących król gdańskiego bractwa kurkowego, postać rzeźbiona w drewnie, polichromowana, w pełni królewskich insygniów. I wreszcie bardzo okazały kasetonowy strop sieni, z osiemnastowiecznymi obrazami w złoconych ramach, pełnymi alegorii i metafor.“(14)