„Rozmowa, tocząca się między panem a pokojówką, dotyczyła ważnej sprawy, że Nicole o pewnej godzinie wieczorem nie przychodzi nigdy na odgłos dzwonka, że zawsze ma coś wtedy do roboty w ogrodzie lub oranżerii, i że poza tym źle pełni służbę.
Na to Nicole, przeciągając się lekko z uroczym, lubieżnym wdziękiem, miała gotową odpowiedź
— Bo się tu nudzę. Obiecano mi, że pojadę z panną Andreą do Trianon, a tymczasem...
Wtedy pan de Taverney uważał za stosowne pogłaskać dziewczynę po policzkach, zapewne aby rozerwać ją nieco.
Nicole jednak była niepocieszona i odpychała wszelką pieszczotę.
— Jesteśmy ze wszystkich stron — mówiła — otoczeni wstrętnymi murami, brak mi powietrza, nie mam towarzystwa, nie mam żadnej rozrywki, ani widoków na przyszłość.
— Czego ty właściwie chcesz
— Do Trianon! — odpowiedziała Nicole z przejęciem. — Tam bym widziała ludzi, przepych, tam bym miała na co patrzeć i patrzono by na mnie.
— Oj, Nicole, Nicole — westchnął baron.
— A cóż to, czyż nie jestem kobietą, czy jestem mniej warta niż inne
— Do licha! — rzekł głucho baron. — Ta ma temperament. Och, gdybym był młody i bogaty!
1 nie mógł się powstrzymać od pożądliwego spojrzenia, pełnego podziwu dla młodości i jędrności tej ślicznej dziewczyny.“(16)