„Wciąż patrzył po bokach. — Panna Barbra umarła, panie mecenasie.
Na miłość Boską, mało że nie zawołał Grossenberg. Lecz w porę się powstrzymał. — Dobrze pan zrobił, że do mnie przyszedł — rzekł i podsunął mu fotel.
— Bo ja muszę... bo powinienem coś panu opowiedzieć. To ja... to ja kazałem... widocznie kazałem ją zabić.
— Kogo... — nie zrozumiał i aż cofnął się o krok. Atoli zaraz adwokackim uchem wychwycił słówko, co każdego prawnika mogło zastanowić. — Pan powiedział widocznie co to znaczy, widocznie — spytał. %
—i Panna Dzwonigaj... — posłyszał — zmarła w szpitalu nie odzyskawszy przytomności... Wachicki wciąż stał we wnęce okna.
— Pan mi kiedyś opowiadał, że nosi przy sobie broń — przypomniał sobie naraz mecenas. — Że znalazł pan pistolecik śród rzeczy swej matki...
— Owszem... — Leon włożył rękę do wewnętrznej kieszeni marynarki. Zawahawszy się przez moment, wyjął potem kwadratowe malusieństwo wyłożone macicą perłową, które czerniało tylko lufą. Grossenberg spojrzał na nie pytająco.
— To nie ma z tym nic wspólnego — posłyszał. — To się stało wtedy, gdy przeniosłem lampę... z jednego końca lady na drugi...
Lampa, lampa On mi już coś o lampie mówił... Mecenas przypomniał sobie ów podwieczorek w „Bristolu", kiedy to z ust Wachickiego posłyszał coś niestworzonego, w każdym razie nie trzymającego się kupy o wizycie i lampie stołowej u jakiegoś złotnika na Nalewkach. Tam również poszło o lampę. Co to miało znaczyć... Zresztą w tej chwili ważniejsze było co innego.“(5)